http://ghadimiha.com

مجله شماره 81

خسرو، شکیبایی را از ایران گرفت

الهه خسروی یگانه: شکیبایی، نقش های متنوعی را در تئاتر، سینما و تلویزیون ایفا کرد. خسرو شکیبایی، بازیگر سرشناس تئاتر، سینما و تلویزیون در ایران در اثر عارضه قلبی درگذشت. بامداد روز جمعه، 18 ژوئیه (28 تیر)، گزارش شد که خسرو شکیبایی در سن شصت و چهار سالگی بر اثر سکته قلبی در بیمارستان پارسیان تهران از دنیا رفت.

بر اساس آخرین خبرها، او چندی پیش به علت بیماری قند در بیمارستان بستری شده بود. شکیبایی با تحصیل در دانشکده هنرهای زیبا وارد عرصه هنر شد و سال ها در زمینه تئاتر فعالیت می کرد تا این که مسعود کیمیایی در سال ۱۳۶۱ با انتخاب او برای نقشی کوتاه در فیلم خط قرمز او را به دنیای سینما کشاند.

شکیبایی پس از خط قرمز در فیلم های دیگری چون رابطه یا دزد و نویسنده ظاهر شد. اما علی رغم بازی خوبش چندان دیده نشد تا این که داریوش مهرجویی او را برای ایفای نقش اول در فیلم هامون انتخاب کرد. هامون نقطه عطف زندگی حرفه ای خسرو شکیبایی محسوب می شود. او با بازی در نقش حمید هامون یکی از ماندگارترین نقش های تاریخ سینمای ایران را رقم زد. نقشی که بعدها نیز او را در قالب های مختلف تکرار کرد و نتوانست از آن جدا شود.

فهرست فیلم های خسرو شکیبایی پس از هامون فهرست بلندی است که در میان آن ها کیمیا ساخته احمدرضا درویش و کاغذ بی خط با کارگردانی ناصر تقوایی آثاری هستند که شکیبایی در آنها هنرمندانه ایفای نقش کرد و قدرت بازیگری اش را به رخ کشید. او چندی پیش نیز با بازی در اتوبوس شب، آخرین ساخته کیومرث پوراحمد دوباره توانست مخاطبان سینما را شیفته بازی خود کند.

این بازیگر دو بار توانست سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد را به خاطر فیلم های هامون و کیمیا به خانه ببرد و همچنین سه بار نامزد سیمرغ بلورین برای فیلم های یکبار برای همیشه، سایه به سایه و کاغذ بی خط شد. علاوه بر سینما شکیبایی در تلویزیون نیز نقش های ماندگاری را ایفا کرد.

از جمله سریال هایی که شکیبایی در آن به ایفای نقش پرداخت می توان به مدرس، ‌کوچک جنگلی، تهران ۵۳، روزی روزگاری و خانه‌ی سبز اشاره کرد.

پنجه‌ی عدالت، زیر گذر لوطی صالح، تراژدی کسری، هنگامه‌ی شیرین وصال، بلیت تئاتر، پنجه به دست آوردن، صیادان، با خشم به یاد آر، بازرس، سنگ و سرنا، همه‌ی پسران من، شب بیست و یکم و بیا تا گل برافشانیم نیز از جمله نمایش هایی هستند که شکیبایی در آنها حضور داشت. او همچنین مجموعه ای از اشعار شاعران معاصر ایران همچون علی صالحی، سهراب سپهری و عبدالرضا ملکیان را دکلمه کرده بود که منتشر شده است. مراسم تشییع جنازه با ازدحام بيش از حد جمعيت همراه بود و پس از تغسيل و خواندن نمازميت بر پيكر مرحوم خسرو شكيبايی، مراسم خاكسپاری اين هنرمند در بين اندوه حاضران انجام شد و پس از آن،‌ تنی ‌چند از مسؤولان و هنرمندان به ايراد سخنراني پرداختند. منبع

نقد ترانه‌ی‏ یاران

کورورش آریانا: فرزان دلجو هنرپیشه و كارگردان سینما كه آثاری نظیر ماهی‌ها در خاك می‌میرند و علف‌های هرز را در كارنامه‌ی سینمایی خود دارد. از دوستان فریدون فروغی خواننده‌ی مطرح آن دوران می‌باشد. بر پایه همین دوستی از فریدون دعوت می كند تا در فیلم او به نام یاران به ایفای نقش بپردازد. فریدون فروغی بنا به دلایلی در فیلم بازی نمی‌كند. او می‌گوید: خواننده باید به حرفه‌ی خودش بپردازد و شأن حرفه‌ای خودش را حفظ كند. تا وجه هنری‌اش را از دست ندهد. چون دلیلی ندارد كه وقتی یك نفر مشهور شد هركاری كه به او پیشنهاد كردند انجام بدهد.

در ادامه فرزان دلجو از فریدون درخواست می‌كند تا موسیقی متن یاران را بسازد. فریدون نیز می‌پذیرد. ترانه با موسیقی فریدون فروغی و اجرای خود او برای فیلم ساخته می‌شود.

یاران: اندیشه‌های انسانی است زندانی در چهارچوب جامعه‌ای كه در آن عشق نفرینی‌ست. و آزادی سرنوشتی به جز بایكوت و حبس ندارد. سایه‌ها همه جا هستند. هیچ جای امنی نیست. وحشت و دلهره مانند خون در رگ لحظه‌ها جاری‌ست. پاسخ هر فریادی گلوله‌ای است سرخ. اما در همین فضای مسموم و خفقان‌آورِ حاكم بر جامعه، با این كه هر صدا جرقه است برای خاكستر شدن، در همین فضا عصاره‌ی اعتراض یك تفكر بدون زوال در غالب كلمات شكل می‌گیرد. و ترانه راهی برای رهایی بغض‌های مردی خسته می‌شود. آری یاران! فریاد به زنجیر كشیده شده‌ی نسلی‌ست كه در ذهن خود خواب رویش می‌دید. اما زیر چكمه‌های قدرت و استبداد به خون نشست. چكمه‌های خون‌آلودی كه جای پایشان امروز نیز سكوت گلخانه‌ها را آشفته می‌سازد. تا دوباره كابوسی شوم خواب اقاقی‌ها را در بستری از وحشت و اضطراب آواره سازد. ندای اعتراض جنتی عطایی با فریاد توفانی فریدون در اجرای ترانه تبدیل به حسی می‌شود كه هر لحظه‌اش فراخوانی‌ست برای وحدت. آری فریدون اعتراضی‌ست جاودانه در برابر سكوت و ابتذال.

مقدمه‌ای بر نقد ترانه:

دكتر جنتی عطایی دریافت‌های عمیقی از جهان‌بینی خود در آن برهه از زمان به زبان هزار لایه‌ی ترانه بازگو می‌كند. و با به كار بردن نمادها و تشبیهاتی استثنایی چنان به كلمات ارزش می‌بخشد كه شنونده در حضوری ستودنی تصویری از یك جریان معترض به سكوت و استبداد را دریافت می‌كند.

صدای فریدون هم‌چون روح در كالبد واژه ها دمیده می‌شود. و حس یك حماسه با فریادی از عمق درد برای شكستن دیوار سكوت در ذهن شنونده بیدار می‌شود. كلمات طوری جان می‌گیرند كه گویا برای همیشه در دل لحظه‌ها جاودانه خواهند شد. حتی امروز كه سال‌ها از زمان ساخت و اجرای آهنگ می‌گذرد. هنوز هم شنونده با شنیدن آهنگ در حسی نوستالژیك و غمگونه با ترانه همراه می‌شود. و خویشتن را در ترانه گم می‌كند. درك عمیق فروغی از ترانه، صدای تأثیرگذار، و نزدیكی روحی او با پیام پنهان در ترانه‌ی جنتی عطایی، چنان به ترانه هویت می‌بخشد كه شنونده ی آگاه شعله های سرخ اعتراضی را که از دل واژه ها قد کشیده اند را می بیند و در اندیشه ی برخاستنی دوباره به تفكر می‌ایستد. درون‌مایه‌ی ترانه نبردی بینِ سایه (تاریكی) و خورشید (روشنایی) می‌باشد كه به نوعی نبرد نیكی و اهریمن را یادآوری می‌كند. این استعاره‌ها كه هر كدام به تنهایی در جایگاه سمبولیك خویش پیامی تاریخی دارند که در ترانه نمود اجتماعی پیدا می‌كند تا آن‌جا كه تمام ترانه دربرگیرنده‌ی این نبرد سمبولیك می‌شود كه نهایتاً با پیروزی نور و روشنایی پایان می‌یابد. در پایان باید گفت صدای عصیان‌زده و خش‌دار فریدون فروغی با اجرایی ماندگار در یادها خاطره می‌شود.

نقد ترانه به همراه متن كامل.

سایه‌ی یه حادثه

كه یه عمر با منه

توی شهر آهنی، داره خوردم می‌كنه

رو تموم لحظه‌هام، چتر سایه‌ی سیاست.

خون وحشت تو رگ خسته‌ی ثانیه‌هاست.

شهر آهنی تعبیری‌ست از جامعه‌ای كه هیچ راه فراری از دیوارهای آهنی آن نیست و در آن بیم وقوع حادثه‌ای می‌رود، حادثه‌ای كه نفرین آن تمام لحظه‌های او را درهم برهم می‌ریزد. شهری كه در آن سقف آسمان كوتاه است. تمام شهر زیر چتر ابرهای سیاه (كنایه از فضای دیكتاتوری حاكم) پنهان شده. هیچ روزنه‌ای به خورشید نیست. جای خون، وحشت و تشویش به رگ‌های خشكیده‌ی شهر جان می‌دهد. و هر ثانیه‌ی زیستن در چنین فضا و شهری همراه با هراس از هزاران سایه می‌باشد.

اما هم‌وحشت من گوش بده

تپش فاجعه با قلب منه

دستتو به من بده كه حس كنی

لحظه‌ی بزرگ فریاد زدنه

در چنین شهرِ تاریك و ستم ‌گرفته‌ای ناگهان او (فریدون) در برابر ما می‌ایستد و با صدای بم و مردانه به تو هم وحشتش خبر لمس وقوع فاجعه‌ای را می‌دهد. كه شومی‌اش را در هر طپش هراس‌آلود قلبش حس كرده و می‌داند نطفه‌ی فاجعه كجاست. پس فریاد می‌كند: به آشتی دست‌های جدا از هم، به مرگ فاصله‌های كینه، به پیوستن به وحدت. آری تو را می‌خواند كه تنها و وحشت‌زده در بهت حادثه بی یاور مانده‌ای، تو را می‌خواند تا دست در دست هم به ویرانی شهر آهنی بپاخیزی و اولین گام، فریادی باشد به بلندای دردهایت:

اگه بی‌صدام و تن خسته دارم جون می‌كنم

بغض كینه تو صدامه، یه روزی داد می‌زنم

پر سیمرغی به كارم نمی‌آد، قصه نگو

من خودم، خودم

باید طلسم دیو و بشكنم

از قصه‌ها و افسانه‌های خسته است، اگرچه تن خسته و زخمی به میدان آمده است اما از شومی‌ی این طلسم نمی‌هراسد و می‌داند در نبردِ با اهریمن تنهاست. تنها اوست كه می‌تواند طلسم دیو پلید را بشكند و خورشید را به مهمانی شهر آهنی ببرد. و بغض به زنجیر كشیده در صدایش را در كوچه‌های شهری پر از سایه فریاد كند، اما .........

تن به سایه نمی‌دم، من پر از روشنی‌ام

گوش بده معصوم من، من پر از گفتنی‌ام

یه شب شرجی گرم، توی گوش كوچه‌ها

می‌پیچه صدای من كه بیا بیا بیا

او مرد سازش با سایه‌ها نیست؛ كه خود برای افروختن شعله‌ای آمده ا‌ست، كه در هر شراره‌اش هزارن سایه به مسلخ خواهند رفت، و کوهی از بغض‌ها و فریادهاست. می‌خواهد با تو در كوچه‌های شهر آهنی دوباره از نور، از رویش پاك اطلسی بخواند، از مرگ سایه‌ها.

خورشید بزرگ قلب سرخ من

مسلخ پاك تموم سایه‌هاست.

شب پر سایه هراسی نداره

وقتی كه كوره‌ی خورشید مال ماست.

کوره خورشید قلب سرخ یک ملت است. خورشیدی که دگر از سایه ی شب ویرانگر هراسی ندارد . زیرا وقتی قلب یک ملت به وحدت سرود پیروزی را سردهند هیچ هراسی از شب و اهریمن برجا نمی ماند و ستیز یک خلق برای تولد روزهای روشن حماسه ای جاودانه است بر قلب سیاه سکوت و تاریکی

و سایه ها در سرخی پر حرارت قلب سرخ خورشید یک خلق نابود می شوند و آری در فردای مقدس رهایی در شهر نه دیواری ست آهنی نه کوچکه ای پر از هراس سایه ها.

نام ترانه: یاران

شعر: دكتر ایرج جنتی عطایی

موسیقی: فریدون فروغی

اجرا: فریدون فروغی. 1353

برای فیلم یاران منبع

ژولیت به آسمان پرواز کرد!

مینو صابری: این یک پیام تلفنی کوتاه بود که از طرف دوست مشترک من و ژولیت به من رسید. ژولیت دردریان را می‌گویم، خواهر ویگن و کارو که چندی قبل با او گفت و گویی داشتم. وقتی برای شنیدن خاطره ها و ناگفته‌هایی از ویگن و کارو به دیدار خواهرشان رفتم تصور نمی‌کردم که این مصاحبه‌ی کوتاه آغاز پیوند دوستی من و ژولیت شود.

آن روز موقع خداحافظی، ژولیت که قامت شکننده اش تاب ایستادن نداشت تا با من رخ به رخ خداحافظی کند همچنان که روی تخت نشسته بود سرش را بالا کرد دستم را در دستانش فشرد و در چشمانم چشم دوخت و با صدای آرامی گفت:

باز هم به من سر می زنی؟ بغضی گلویم را فشرد و گفتم: با کمال میل!

دیدار های من و ژولیت تبدیل شده بود به جلسات خاطره گویی. ژولیت ترجیح می داد در گذشته سیر کند، گذشته ای که با خاطرات ویگن و کارو معنی پیدا می کرد. یکی از خاطره هایی که ژولیت را به خنده می انداخت و با شادی از آن یاد می کرد مربوط به دوران جوانی اش بود.

اصولا ژولیت خیلی تاکید داشت که در دوران جوانی، بسیار زیبا و بلند قامت و خوش اندام بوده و موهای بلندش زیبایی اش را دو چندان می‌کرده، حقیقتش را بخواهید من این حرف ها را گوش می کردم اما باورم نمی شد! تا اینکه آلبوم عکس هایش را که دیدم، انصافا همانی بود که خودش توصیف می کرد!

شب کریسمس خانه‌ی ژولیت مهمان بودیم، ژولیت آن شب خیلی غمگین به نظر می‌آمد آخر آن شب، هم شب تولد پسر بزرگش بود و هم شب سالگرد در گذشتش.

آن شب ژولیت به عادت همیشگی که لابلای حرفهایش از ترانه‌های ویگن می خواند با حال و هوایی که داشت ترانه‌های غمگین ویگن را زمزمه می‌کرد. ناگفته نماند که ژولیت در جوانی چند صفحه هم بیرون داده بود که به دلیل مخالفت همسرش با فعالیت هنری او آواز خواندن بصورت حرفه‌ای را کنار گذاشته بود. حتی آن شب خاطره‌هایی هم که تعریف می‌کرد خاطره‌های تلخ گذشته بود، آن شب برای اولین بار اشک‌های ژولیت را دیدم.

از ویگن می گفت و گریه می کرد و برای روزهایی که رازدار و سنگ صبور ویگن بود دلتنگی می‌کرد. می‌گفت هر وقت که بار سختیها و ناملایمات زندگی روی دوش ویگن سنگینی می کرد به خانه‌ی من می‌آمد، حرف می‌زد، با صدای بلند گریه می کرد، سبک می‌شد و می‌رفت.

آن‌شب زمانی که می‌خواستم با ژولیت خداحافظی کنم بسته‌ی کادو شده‌ای دستم داد، پرسیدم این چیه!؟ گفت: یادگاریه، بازش کن!

کادو را باز کردم، یک روسری زیبا بود.

شروع به خواندن کرد: بده دستمال دستت یادگاری یادگاری...

در اولین برخورد، فرانکو پسر ژولیت به من گوشزد کرده بود که مراقب باشم حرفی از مرگ ویگن و کارو نزنم، چون او از این موضوع بی اطلاع است.

در تمام ملاقات هایی که با ژولیت داشتم با اینکه حرفهایی که زده می شد درباره‌ی ویگن بود اما هیچگاه صحبتی پیش نیامد که مجبور شوم دروغ بگویم یا این راز را بر ملا کنم اما در آخرین دیداری که با ژولیت داشتم او حرفهایی پیش می کشید که نگرانم می کرد او چند بار رو به من کرد و گفت: برای ویگن نگرانم. کارو را می دانم که بیماره اما از ویگن هیچ خبری نیست.

با خودم فکر می کردم که با بیشتر شدن نگرانی و کنجکاوی ژولیت نسبت به ویگن و کارو تا چه مدت دیگر می توان این راز را از او پنهان نگه داشت!؟

آن روز نمی‌دانستم که این آخرین دیدار من و ژولیت است! لحظه آخر که می خواستم از او خداحافظی کنم از من درخواستی کرد و گفت: تو که خبرنگاری، این پیغام من رو به ویگن برسون، بگو ژولیت خیلی نگرانته. منبع

برگزاری هشتمین سالمرگ شاملو در کرج

کانون نویسندگان ایران با صدور اطلاعیه‌ای از برگزاری مراسم بزرگداشت هشتمین سال ‌مرگ احمد شاملو، بر مزار این شاعر معاصر در امامزاده طاهر کرج خبر داد. در اطلاعیه‌ای که از سوی هیئت دبیران کانون نویسندگان منتشر شده، آمده است: اگر چه هشت سال از وداع شاعر بزرگ ما با واژه ها گذشته است، اما امید و زندگی هم چنان در ترانه های شورانگیز او ادامه دارد.

این کانون همچنین در اطلاعیه خود، احمد شاملو را به عنوان شاعری که در زندگی خود سکوت و سرسپردگی را تاب نیاوره، معرفی کرده است.

این مراسم در روز ۲ مرداد ۱٣٨۷، ساعت ۵ بعد از ظهر در گورستان امام زاده‌طاهر در مهرشهرِ کرج برگزار خواهد شد. منبع

مجله شماره 80

چگونه بیک ایمانوردی هنرپیشه شد

ساموئل خاچیکیان در مصاحبه ای روز و چگونگی هنرپیشه شدن بیک ایمانوردی را این گونه شرح داده است: آن جوان مرا آقای خاچیک خطاب کرد و به زبان ترکی شروع به حرف زدن کرد که من از همین جسارت او خوشم آمد و دلم نیامد خواهشش را زمین بیندازم و به راننده ام گفتم کارت استودیو را به وی بدهد تا در اولین فرصت در آنجا ملاقاتش کنیم. البته گفتم که فعلا در میانه فیلمبرداری فیلم نیمه شب هستیم و امکان اینکه او در آن فیلم بازی کند وجود ندارد. ولی به فکرم رسید برای امتحان هم که شده در یک صحنه کوتاه از او بازی بگیرم. به این ترتیب بیک ایمانوردی به نقش یکی از افراد باند خلافکار، در حالی که به نشانه همراه داشتن اسلحه دستش را از داخل جیبش بالا گرفته بود، بدون ادای هیچ دیالوگی تنها چند لحظه در مقابل دوربین فیلم فریاد نیمه شب قرار گرفت و نخستین بازی سینمایی خود را انجام داد.

ساموئل از همان چند لحظه بازی به این باور می رسد که رضا آرتیست، استعدادهایی برای بازیگری دارد که اگر در مسیر صحیح بیفتد می تواند آتیه ای خوش برای وی رقم بزند و از همین رو بیک را به رخ هنرپیشه های معروف آن زمان که در فریاد نیمه شب بازی داشتند می کشد.

خاچیکیان خود آن ماجرا را اینگونه شرح می دهد: وقتی فیلمبرداری آن صحنه تمام شد، آرمان و فردین و دیگران در سالن پایین استودیو میثاقیه نشسته بودند. به آنها گفتم این رضا، زمانی از همه شما پیشی می گیرد. آنها هم حسودیشان شد و رفتند نزد میثاقیه علیه من حرف زدند و باعث شد میان من و میثاقیه شکر آب بشود که سرانجام به حال قهر استودیو را ترک کردم. ولی به آنها گفتم من از خیابان آدم می آورم و هنرپیشه اش می کنم و بدون همه شما فیلم بعدی ام را پر فروشترین فیلم می کنم.

این تهدید ساموئل به واقعیت می انجامد و فیلم بعدی وی به نام یک قدم تا مرگ با عده ای بازیگر آماتور و همان رضا آرتیست به پرفروشترین فیلم سال تبدیل می شود. ایفای نقش در فیلم پر هزینه ضربت ساخته ای دیگر از ساموئل خاچیکیان، محبوبیت بیک ایمانوردی را دو چندان می نماید خصوصا با آن صحنه بازی با چاقو میان انگشتان دست و به همین دلیل پیشنهادات بسیاری برای نقش های مشابه دریافت می نماید. متاسفانه بیک نصایح ساموئل را به گوش نمی گیرد و هنوز در عرصه بازیگری تجربه چندانی نیاموخته، به مراحل دیگر سینما وارد می شود و با فیلم ببر رینگ یکجا و در یک زمان فیلمنامه نویسی و کارگردانی و تهیه کنندگی را هم می آزماید ساموئل در این مورد می گفت: به بیک گفتم تو استعداد خوبی در چرخش ابعاد مختلف یک نقش داری و نگذار با کلیشه بازی که خوراک فیلمفارسی سازان است خراب شود. ولی او نه تنها به حرف من گوش نکرد بلکه خیلی زود نویسنده و کارگردان و تهیه کننده هم شد در حالی که به زور دو تا دیالوگ را حفظ می کرد. سینمای فیلم فارسی بستر مناسبی برای پرورش کلیشه ها بود.

ایرج قادری در مورد بیک می گفت: بیشتر اوقات رضا در 3 فیلم همزمان بازی می کرد. مثلا صبح تا ظهر در اختیار یک گروه بود و ظهر تا عصر گروه دیگر و شب برای یک گروه دیگر فیلمبرداری بازی می کرد. یادم هست در یکی از فیلمهایم صحنه بازی بیک تمام شد و در حال جمع کردن وسائل بودیم که دیدم بیک رفته بالای درخت. به او گفتم رضا بالا چکار می کنی؟ گفت مشغول بازی در صحنه ای از فیلمی دیگر هستم یعنی حتی گروه های فیلمبرداری برای راحت تر شده کارش یکجا جمع می کرد. از همان اوایل دهه 40 بیک علاوه بر نقش های منفی در نقش های مثبت هم بازی می کند و در یک تیپ ولگرد آسمون جل ملهم از تیپ های مشابه در سینمای هند و ترکیه با دوبله منوچهر اسماعیلی به سبک گویش و لحن پیتر فالک در فیلم معجزه سیب، کلیشه می شود که ضمن حضور در درگیری ها و کتک کاری و بزن بزن و به خاک مالیدن دماغ آدم بدها و آواز هم می خواند، رقص هم می کند، شوخی و مزه پرانی هم دارد.

این تیپ برای اولین بار در فیلم ولگرد قهرمان در سال 1344 مورد استفاده قرار گرفت و پس از آن حدود 12 – 13 سال در فیلم های مختلف مانند: آقا دزده و شارلاتان و گدایان تهران و چرخ فلک و ملیونرهای گرسنه و رضا چلچله و بابا نان داد و ... تکرار شد تا این که حتی تماشاگر عامه پسند را نیز دلزده کرد. همه فیلم های فوق شامل یک موضوع سانتیمانتال ساده مثل حمایت از یک بچه یا دختر بیپناه که در دام جنایت کاران افتاده بود می گردید. در دهه 50 که افت بیننده در سینماهای نمایش دهنده فیلم هایش روی داد ترجیح داد با همکاری در تاسیس مشعل فیلم بیشتر به تهیه کنندگی رو بیاورد و کمتر در مقابل دوربین ظاهر شود. بسیتری از همکاران بیک طبع جوانمردانه وی را در آن سال ها به خاطر کمک های مالی اش به دوستانی که به دلایل مالی در مضیقه قرار گرفته بودند فراموش نمی کنند. اگر چه وقتی خود بیک ایمانوردی پس از پیروزی انقلاب دچار مضیقه مالی شد و به اعتیاد روی آورد هیچ یک از دوستان سراغش نرفتند و رضا آرتیست سابق چندین سال دکه ای را در کنار یکی از جاده های شهر اداره می کرد. این در حالی بود که وی در اوائل پیروزی انقلاب در دو فیلم تپه 303 و راهی به سوی خدا هم بازی کرد که هیچکدام اکران نشدند. رضا بیک ایمانوردی چند سال بعد به آمریکا رفت و در آنجا به حرفه سابقش یعنی رانندگی روی آورد، منتها این بار به جای اتوموبیل های شیک سفارت آمریکا، پشت تریلی و کامیون نشست و به حمل و نقل بار پرداخت و علیرغم سن بالا و بیماری، ناگزیر به انجام این کار طاقت فرسا پرداخت. تا این که وضعیت جسمانی اش این توانایی را نیز از وی دریغ کرد و در شرایط نامناسب مادی خانه نشین شد و دوران پایانی عمرش را در عزلت و فراموشی به سر برد. وی به دلیل بیماری سرطان به پیشواز مرگ رفته بود و برخی نیز از بیماری ریوی او سخن می رانند. ولی اگر همه اینها هم صحیح باشد، افسوس که استعدادی او که سال ها هرز رفت و حسرت ایام به هدر رفته که دیگر حتی مدعیان رفاقت نیز به یاد آن ولگرد قهرمان نیفتادند، آن چنان روحیه رضا آرتیست را ویران ساخته بود که دیگر نیرویی برای ادامه زندگی بیش از 67 سال برایش باقی نگذاشت. منبع

جواد بدیع زاده و کتاب خاطراتش

استاد سید جواد بدیع زاده از هنرمندان بزرگ عرصه موسیقی ایران در سال 1281 شمسی در تهران به دنیا آمد. پدرش آقا سید رضا بدیع کاشانی ملقب به بدیع المتکلمین روحانی مشروطه خواه روشن اندیشی بود که به سید انارى شهرت داشت. وی فرزندش را نیز غالباً به مجالس وعظ و روضه خوانى خود مى برد تا با شیوه آوازخوانى مذهبى آشنا شود. بدیع المتکلمین با تسلط کافی بر ردیف موسیقی ایرانی، پسر خود را نیز به فن آواز موذنی و روضه خوانی و تعزیه آشنا ساخت و او از تجربیات پدر استفاده کرد و به فراگیری گوشه ها و ردیف های موسیقی دستگاهی ایران پرداخت. جواد، موسیقى ردیف سنتى و گوشه هاى بی شمار آن را از پدر و نیز از دایى خود میرزا یحیی سعید واعظین که او نیز از واعظان خوش صداى زمان خود بود، فرا گرفت. منبع

لیلی افشار: اولین زنی هستم که در دنیا دکترای تخصصی گیتار گرفتم

ایران صدا: لیلی افشار نوازنده معروف گیتار کلاسیک که برای برگزاری چند کنسرت به ایران سفر کرده، در گفتگو با وحید رستگاری دبیر سرویس موسیقی ایران صدا درباره اخذ مدارک دانشگاهی در رشته تخصصی گیتار صحبت کرد.

لیلی افشار نوازنده معروف گیتار کلاسیک، در بین کشورهای دنیا شهرت زیادی دارد. افشار متولد تهران است و پس از هفت سالگی وارد هنرستان موسیقی می شود و پس از به پایان رساندن هنرستان موسیقی به آمریکا می رود و پس از چندین سال تلاش و کوشش بی وقفه مدارک لیسانس و فوق لیسانس و دکترای خود را در رشته گیتار کلاسیک دریافت می کند و با اجرای قطعات مختلف موسیقی از ملیتهای مختلف به عنوان گیتار نواز صاحب نام مطرح می شود. افشار هم اکنون استاد دانشگاه در رشته گیتار کلاسیک است.

لیلی افشار در مصاحبه ای با وحید رستگاری مطالبی بیان کرد که در دو بخش تقدیم شما می کنیم. بخش اول درباره تحصیلاتش و بخش دوم درباره برنامه های مختلف موسیقی در تهران و شهرستانها صحبت می کند. افشار در پایان گفتگو قطعاتی را برای شبکه ایران صدا اجرا کرد که در انتهای دو بخش گفتگو می شنوید. منبع

جمشید مشایخی همچنان در بیمارستان كرمان بستری است

این بازیگر پیشكسوت سینما و تئاتر ایران كه سه‌شنبه گذشته در صحنه‌ای از مجموعه پلاك 40 دچار سانحه‌ شده و تحت عمل جراحی قرار گرفت؛ گفت: در محل شكستگی پلاتین گذاشته‌اند و درد زیادی دارم كه بنابر اعلام پزشكان تا روز سه‌شنبه باید در بیمارستان بمانم. وی ادامه داد: هنوز مشخص نیست كه بعد از ترخیص به تهران منتقل شوم یا در همین كرمان بمانم.

جمشید مشایخی یكی از ماندگارترین چهره‌های عرصه بازیگری متولد 6 آذر 1313 در تهران است و از سال 1336 با نمایش وظیفه پزشك فعالیت بازیگریش را آغاز كرد و با فیلم كوتاه جلد مار در سال 42 مقابل دوربین رفت و دو سال بعد با فیلم خشت و آینه وارد سینما شد. تا به امروز ایفاگر نقش‌های ماندگاری بوده است كه از جمله آنها می‌توان به فیلم های گاو، قیصر، شازده احتجاب، سوته‌دلان، خانه عنكبوت، كمال‌الملك، گل‌های داودی، آوار، پدر بزرگ، طلسم، سرب، روز واقعه، خانه روی آب و یك بوس كوچولو و مجموعه‌های هزاردستان، داستان های مولوی، سلطان صاحبقران، امام علی (ع) و پهلوانان نمی‌میرند اشاره كرد. منبع